In memoriam Rinus van Dompselaar

In memoriam Rinus van Dompselaar

Afgelopen donderdag 2 april bereikte ons het trieste bericht dat Rinus van Dompselaar de oud voorzitter van de beheersstichting van dorpshuis de Oude School was overleden. Rinus was al enige tijd ziek.

 

Als voorzitter van de beheersstichting heeft Rinus een belangrijke bijdrage geleverd in het tot stand komen van ons dorpshuis. Hij was een grote drijvende kracht die in zijn rol als voorzitter mensen met elkaar verbond, zodat met gezamenlijke inspanningen het oude gebouw van de basisschool de Tweewegen veranderde in een mooi dorpshuis.

Hieronder vindt u het in memoriam dat is geschreven de Leo Blank en eerder is verschenen in het Noord Hollands Dagblad,

De Pauwenstad is een van haar mooiste veren kwijt

Rinus van Dompselaar 1943 – 2020

Rinus van Dompselaar was verknocht aan sport. In het bijzonder aan ’zijn’ voetbalclub Wieringerwaard, waarvan hij meer dan een kwart eeuw achtereen voorzitter was. En na zijn afscheid werd benoemd tot erelid.
De laatste paar jaar sukkelde Rinus (76) met zijn gezondheid. Als sportman in hart en nieren ging hij de strijd aan. Maar ook legde hij berustend het hoofd in de schoot toen bleek dat dit duel niet te winnen was. Donderdag overleed ’Mister Wieringerwaard’ met zijn vrouw Hennie, zoon Robert-Jan en dochter Annemiek om zich heen in het VU Medisch Centrum in Amsterdam.

Zijn dorp

Rinus van Dompselaar leefde voor zijn dorp. Hij was verknocht aan de Pauwenstad. Het belang van Wieringerwaard stond altijd voorop. Of het nu ging om de plaatselijke voetbaltrots, de nieuwe woonwijk of dorpshuis De Oude School. Op de voor hem zo kenmerkende rustige manier, altijd op zoek naar een oplossing, pleegde hij achter de schermen stille diplomatie om zijn doel met grote vastberadenheid en gedrevenheid te bereiken.

Wie in Wieringerwaard iets tot stand wilde brengen kon bijna niet om Rinus heen. Zo was hij tien jaar geleden hét gezicht van het indrukwekkende feest ter gelegenheid van het vierhonderdvijftig bestaan van de polder Wieringerwaard.

Strijd

Al veel eerder, in de jaren tachtig, vocht hij met geestverwanten tegen samenvoeging van Wieringerwaard en Nieuwe Niedorp. Met succes, na een fikse strijd werd zijn dorp onderdeel van de gemeente Anna Paulowna.

Wat Rinus aanraakte veranderde niet altijd in goud. Zo verwierf Dorpsbelang, waarvan hij vanzelfsprekend ook voorzitter was, nooit de positie als belangenbehartiger en platform van Wieringerwaard die hij voor ogen had. Die vergeefse strijd frustreerde en irriteerde hem zichtbaar.

Mensen in zijn nabijheid schetsen hem als iemand die de kunst verstond bruggen te bouwen tussen groepen. Die het hoofd koel hield als gemoederen opliepen en een oplossing verder weg leek dan ooit. Iemand die eerlijkheid en oprechtheid hoog in het vaandel had.

Eigenbelang was Rinus vreemd. Altijd werd hij gedreven door het belang van ’zijn’ Wieringerwaard. Waarbij hij graag de blik naar de toekomst richtte. Hij was er heilig van overtuigd dat de Pauwenstad zou doodbloeden als woningbouw achterwege bleef. En dat zou ook de doodsteek zijn voor het rijke verenigingsleven waarvoor hij zich tientallen jaren met nooit aflatende inzet uit de naad werkte. En waarvoor hij in 2006 volkomen terecht werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Familieman

Maar zijn vrouw, twee kinderen en vijf kleinkinderen herinneren zich hun man, vader en opa vooral als familieman. Voor wie het gezin ondanks alle bestuurlijke beslommeringen altijd op de eerste plaats stond.

Met het overlijden van Rinus van Dompselaar verliest de Pauwenstad een van haar allermooiste veren.

Leo Blank

 

Reageren is niet mogelijk.
%d bloggers liken dit: